يادته گفتی تا شقايق زنده است زندگی باید کرد 
نيستی سهراب ببينی که شقايق هم مرد
يادته بهم گفتی : آمدی سراغم نرم و آهسته بيا
که مبادا ترکی بردارد چينی نازک تنهايی تو...
آمدم ؛آهسته؛ نرمتر از يک پر قو
خسته از دوری راه
خسته و چشم به راه.....
يادته گفتی بهم عاشق يعنی دچار....
تو خودت گفتی که تنهاست ماهی اگه دچار دريا باشه
آره تنها باشه .‌ يار غمها باشه...
يادته گفتی گاه گاهی قفسی می سازم
می فروشم به شما تا به آواز شقايق که در آن زندانی است
دل تنهايی تان تازه شود.....
بس کجاست اون قفسه شقايقت؟
راست ميگفتی کاش مردم دانه های دلشان پيدا بود
کاشکی دلشان شيدا بود....
من به دنبال يک چيز بهترينم سهراب...
توخودت گفتی بهم:
بهترين چيز رسيدن به نگاهی است که از حادثه عشق تراست
من به دنبال يک چيز بهترينم