من زبونم مو در آورد از بس

گفتم نظر یادتون نره

هر وقت احساس کردي در اوج قدرتي به حباب فکر کن

 زندگي جدولي هست که جايزه ي پر کردن خانه هاي آن مرگ است.

 انساني كه واقعا بزرگ است حاكم بر واقعياتي است كه خود پديد آورده است

 نفرین به تو که نفرینم نکردی.....

 چه ساده در میان گریستن خویش زنده میشویم

 دستانم تشنه دستانه توست

شانه هایم تکیه گاه خسته گی هایت

با تو میمیرم

با تو میمانم

بی آنکه دقایق فردا را داشته باشم

چون میدانم فردا بیش از امروز دوستت میدارم

من از طرز نگاه تو امید مبهمی دارم نگاهت را مگیر از من که با آن عالمی دارم