بیاد کسانی که تلخ می نوشند و شیرین سخن می گویند :

نه در غربت دلم شاد و نه رویی در وطن دارم

الهی بخت برگردان از این بختی که من دارم

به عشق هر که دل دادم از اول خصم مادرزاد شد

به هر کس مهر ورزیدم عاقبت نامهربانم شد

ز هر جا پا نهادم پای امیدم به تنگ آمد

به هر کشتی نشستم پیش کشتی یک نهنگ آمد

ز هر جا بگذرد طابوت من غوغا به پا خیزد

چه سنگین می رود مرده که از بس آرزو دارد